We were always much more human than we wish to be

somebody that i used to know

2011-12-10T04:00:00.000-08:00

Life is weird. It chases you with the same speed at all times. it is just that sometimes you are not a fit for that speed and sometimes you are way ahead! you make decisions and decisions make you. usually they make you into who you are but at times you face fighting the demons they create in you that you had no intention to have before. you don't always get to make lemonade, few times it will give you stomach acid. sometimes you don't even know which one you prefer because you don't get healthy just because you make lemonades all the time. you have to taste the sour to create something different.

no, no. life chases you as you chase it back. but i stagger mostly. I get lazy. I don't want to make decisions, i want to see where they will take me. I keep waiting. I want to keep a low profile. I don't want to think everything over. will it take me somewhere someday? huh?

looking at the progress I made so far, maybe it is just not my time to reach there yet? it makes me feel good to write though. i keep writing. maybe my answer is somewhere in that. hope it hits me hard so i can realize one day what i was born to do in this lifetime...

He is a kind of Magic

2010-10-19T02:32:00.000-07:00

I dont know what Queen was thinking when they chose the name for "It is a kind if Magic" but I am definitely thinking about a special person when I hear it. He is the kind who makes you happy, who makes you feel like going creative and expressing yourself. For me, words are better than images... they make you think... I feel like writing like crazy, express myself, list the things that make him special. But I wont do it. Wont jinx it this time.

You know when some light comes through your blinds, it makes you happy unconsciously? Even though your blinds are shut, you still know that sun is shining behind the blinds, you feel happy to know. He is like that. my vision is blocked by my blinds but I can see the light coming through. there is more to him than his good-looks. He is shining, my sun. Beyond my blinds, he is shining. I feel the warmth and brightness of the light on my skin. I like it. It is is like a bunch of sun stripes on your wall on a freezing winter day.

I love it. I love him. my kind of magic.

Askim.

what is going on?!

2010-08-22T06:26:00.000-07:00

I have been reading my old posts. For the last two years, I've been complaining about doing nothing! I am still there! I am still studying, hopefully, I will be a professor one day... I am a lazy person, who used to be filled with joy and think. Now i am in the flow, I dont even know how the days pass. Everyday is a new version of the last day without any upgrades. Complaining about something for years and actually trying to take action is another. I see now I chose to complain. Dont get me wrong, I am a happy person! I am still better off than many many many people in the world and I know how to appreciate that. Yet, the most important thing for me is self-development which apparently is the last thing I am doing for a couple of years now.

I need the strength to take action. Hope it comes around soon..

onu ben oldurdum

2008-06-26T04:21:00.000-07:00

2001'de yazdigim bir deneme. afiyetle okuyunuz.

hayir yanlis dusunuyorlar. olum, fiziksel, yuzeydeki gelip gecici birsey degil. sadece insanlar icin degil, ama insanlar icin
de sadece somut degil. birilerini topragin altina gommeden ya da kullerini yakmadan da oldurebilirim. bazilari, bazi insanlar
icin yasamayi haketmez.O da bunlardan biri. icimdeki buyuk sevgiden kurtulup, kendini olume suruklemesini tepkisiz izledim.
hergun yanimda, hergun cevremde ama ortalikta dolasan ruhsuz bi hayalet gibi. olmeden once de ruhu yoktu, hayaletinde olmasini
da beklemiyordum. onu boyle gormek beni uzuyordu, onun her an gulen gozlerini, alayli konusmalarini, cirkin mimiklerini
ozledigimi farkediyordum. ama birgun durdum. bu beni etkilememeliydi. yapilan hicbirsey benim sucum degildi. yaptigim sadece
uzaktan oturup izlemekti. bunun icin iliskimizi bitirdiginde hic sasirmadim. hafif bir burukluk oldu. gozlerimi kapadigimda
yuzunu goruyordum, herkeste onun ozelliklerini arayip , cok basit birseyde sirf ona benzedigi icin etkileniyordum. yok hayir
onu sevmiyordum bunu biliyorum. o kadar kirdiktan sonra beni, hala onu sevemezdim ki. bu sadece ona, daha dogrusu onu sevme
sebeplerime duydugum bir ozlemdi. su anda ondan cok uzak olan ,kaybettigi ve belki yeniden bulamayacagi kisiligine olan
ozlemdi. onun en sevdigim yonu buydu. birgun bunu kaybettigini farkettim. tepkisiz gecirdigim donemde benden sogumasini
beklemiyordum sessiz kabugumda.. sadece onun degistigini kabullenmeye calisiyordum. benim kabullendigimi farketmis olacak ki
bana tek bir kelime soylemeden bitirdi herseyi. ne bir sebep, ne de baska birsey.. ama bu degisimin onu benden soguttugundan
hic suphem yoktu. kabullenmek bana bu insani oldurmemde yardimci oldu. onu hep sevdigim haliyle hatirlamak icin
birilerine, birseylere yalvarmam lazimdi. hayir artik tanriya yalvaramazdim. Simdiye kadarkiler ne ise yaradi? bu da
yaramayacakti.. hayir artik inanmiyordum bana yardimci olacagina, kendim cozmeliydim onu yok etmemi saglayacak sorunu.. once
onu onemsememeye basladim, sonra baskalarina yoneldim.. en sonunda onun bi kaza gecirip, oldugu dusuncesine kendimi alistirdim.
hayir, onun icin aci cekmiyordum, uzulmuyordum. ama degisimi kabullendigim gibi ayrildigimizi, artik olmadigini da
kabullenmeliydim. bu yuzden onu oldurdum. cok trajikti olumu ustelik. "kalbi sevgi dolu, duvarin koseesinde duran genc kizdan
kir cicekleri almis, sonra benle bulusmak icin onceden kararlastirdigimiz gibi ormandaki kapali cay bahcemize gidiyormus. o kadar
ozlemis ki beni gecen her saniyeyi kayip sayip , zaman kaybetmemek icin arabanin hizini yukseltmis. sis onundeki viraji
gormesine engel olmus ve ucurumdan asagiya arabayla cakilmisti. ben de onu beklemekten sikilmis eve donmustum. telefon
calmisti ve onun olum haberi gelmisti. agliyordum, kosarak hastaneye gittigim zaman, onun cansiz bedenine dokunmus ve onun gibi
ben de olmustum. bedenen degildi olumum, sadece onun sevdigi Jenny olmustu. artik kimseyi onun kadar sevemeyecek, hayati
boyunca herkesle onu karsilastiracak, onu sevmeyi birakip ona her zaman ozlem duyacak bir Jenny vardi ona dokunan vucutta.
eve donuyordum ve hicbirsey olmamis gibi, o hic yasanmamis gibi hayatima devam ediyordum. bazen olen Jason'i ozlemek disinda
hicbirsey kalmiyordu icimde." sonra hayat eskisi gibi devam etti. artik "O" yanimda ruhsuz bi hayalet olarak dolasmaya, ben
ise onu farketmemeye calisiyordum. onlayken onsuz yasamayi ogrendim. kosarsam boynuna sarilip opebilecegimi biliyorken, ona
arkami donup yasamaya basladim.
Ama herseye ragmen; hala sana ozlem duyuyorum, hala oldurdugun ruhunu, kisiligini seviyorum. Oldurdugun
insani seviyorum, ruhunu serbest birak ve hayata don! sana ihtiyacim var!

what about now?

2008-06-17T04:18:00.000-07:00

the semester is over, I 've got to find myself some new things to do! I hate that I am doing nothing! I have to create something, find something new. I should do something to improve my life skills, my qualifications. I have to work on something rather than the handcraft that I'm doing now because I am bored! boredom! boredom! gotta go...

back

2008-04-04T04:27:00.000-07:00

evetttt, neden oldugunu bilmedigim uzuncana bir ara verdim. yazmadim. yazmak gelmedi içimden. zaten yazdigimda da hep agresif oldugumu gordum. kizdim kendime bu aralar biraz. sakinlesmeye calisiyorum. insan sevgim azaldi. kimseye tahammul edemiyorum. anlamlandirmaya calisiyorum. olmuyor. cok anlamsiz. ama insanlari sevmiyorum. aslinda insanlarin hepsinden degil. ahhh cok yakin arkadaslarim, ailem ve erkek arkadasim disinda kimseyi umursamiyorum. her yaptıkları gözüme batıyor, her laflarina alinip snirleniyorum. bıktım sanırım insanlardan. yazma neşem bile kalmadi. bu hislerin hepsinin mutlu oldugum bir donemimde hayatimda olmasi beni daha cok sinirlendiriyor. bir dokulmek istedim. ama yine de yazasim yok. iki yuzluluk yapamayacagim...

we are catching bullets in our teeth

2008-03-10T23:41:00.001-07:00

nature song

2008-03-03T21:46:00.000-08:00

nature song by ~BiJouu on deviant ART

There was a boy
A very strange, enchanted boy
They say he wandered very far, very far
Over land and sea

A little shy
And sad of eye
But very wise
Was he

And then one day
The magic day he passed my way
And while we spoke of many things
Fools and kings
This he said to me

"The greatest thing
You'll ever learn
Is just to love
And be loved
In return."

The Moulin Rouge.
A nightclub.
A dancehall and a bardello.
Kingdom of night time pleasures.
Where the rich and powerful
came to play with the young
and beautiful creatures of the underworld.
The most beautiful of all these was the woman I loved.
Satine.
A courtesan.
She sold her love to men.
They called her the sparkling diamond
And she was the star
Of the Moulin Rouge

Who Wants to Live Forever?

2008-02-26T22:50:00.000-08:00

who wants to live forever?

Ben kelimenin tam anlamıyla bir Queen aşığıyım. Bu aşk küçükken önünden kalkmadığım televizyonda duydugum birkaç melodiyle başladı. Freddie Mercury’nin o mükemmel sesine aşık olmamak mümkün müydü ki? Benim için değil. Zaten benim için Queen aslında Freddie Mercury sanırım. Diğer Queen üyelerini beğenmiyor muyum? Hayır, ne haddime!!! Bir Brian May olmak basit birşey değil. Brian May, John Deacon ve Roger Taylor da süper müzisyenler fakat Queen’i Queen yapan Freddie’den başkası değil diye düşünüyorum.
Freddie Mercury’ye olan hayranlığımı, sevgimi ve özlemimi bugün bir kere daha anladım. Bazılarımızın hiç görmediği ama mektup ya da internetten hayatlarımızın bir parçası olmuş insanlar vardır. Sıkıntılarımızı paylaştığımız, yeri geldiğinde özlediğimiz... Freddie Mercury benim için hep onlardan biri oldu. Sesi benim için sığınılan şeylerden biri. Onu bir müzisyeni sevdiğimiz gibi sevmiyorum, onu kuzenimi , arkadaşımı sever gibi seviyorum. Oturup kliplerini izledim yine az önce... hep boğazımda bir düğüm oluyor. Belki daha erken doğsaydım, farklı bir coğrafyada doğsaydım, onu bir kere canlı görebilirdim belki. Onunla gerçek anlamda tanışmam onun ölümünden sonra oldu. Çok üzücü birşey bu. Muhtemelen ben çizgi filmlerimin bitip haberlerin başladığına üzüldüğüm 24 Kasım 1991 günü, Freddie Mercury’nin ölüm haberi vardı. Ama tanımıyordum bile....

Bu gece “Who Wants to Live Forever” ve “It’s A Hard Life” şarkılarının klibini izleyince gözlerim doldu yine. “Nasıl bu kadar içten söyleyebiliyor? bunların kaçını söylerken öleceğini biliyordu?” soruları kafamı doldurdu. Üzüldüm. Ben o hayattayken ondan haberim olmamasına ragmen yokluğunda onu özlüyorum. Kalbimden bir parça kopmuş gibi hissediyorum. Ruhun olduğu yerde huzuru bulmuştur umarım Freddie... Senin gibi bir ses ve yetenek asırda bir zor gelir...

Who lives forever anyway... Rest In Peace...

It's a hard life

2008-02-20T13:29:00.000-08:00

bir insanın gulumsemesi icinizi mutluluk, huzur ve guvenle doldurdu mu hic? hayatımı o gulumsemeyi izleyerek gecirebilirim sanirim.

She never took the train alone
She hated being on her own
She always took me by the hands
And say she needs me
She never wanted love to fail
She always hoped that it was real
She’d look me in the eyes
And say believe me
And then night becomes the day
And there’s nothing left to say
If there’s nothing left to say
Then something’s wrong

Oh tonight you killed me with your smile
So beautiful and wild so beautiful...
Oh tonight you killed me with your smile
So beautiful and wild so beautiful and wild

And as the hands would turn with time
She’d always say hat she was my mine
She’d turn and lend a smile
To say that she’s gone
But in a whisper she’d arrive
And dance into my life
Like a music melody like a lovers song

Oh tonight you killed me with your smile
So beautiful and wild so beautiful...
Oh tonight you killed me with your smile
So beautiful and wild so beautiful and wild

Through the darkest night
Comes the brightest light
And the light that shines
Is deep inside
It’s who you are

Oh tonight you killed me with your smile
So beautiful and wild so beautiful
Oh tonight you killed me with your smile
So beautiful and wild so beautiful, beautiful
Oh tonight you killed me with your smile
So beautiful and wild so beautiful and wild

So beautiful and wild...
So beautiful and wild...

2008-02-06T15:15:00.000-08:00

Tori Amos - Famous Blue Raincoat
(Leonard Cohen)

It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you're better
New York is cold but I like where I'm living
There's music on Clinton Street all through the evening.
I hear that you're building your little house deep in the desert
you're living for nothing now
I hope you're keeping some kind of a record

Yes and Jane came by with a lock of your hair
she said that you gave it to her
that night that you planned to go clear
did you ever go clear?

the last time I saw you, you looked so much older
your famous blue raincoat was torn at the shoulder
you'd been to the station to meet every train
you came home alone without Lili Marlene.
and you treated my woman to flake of your life
and when she came back she was nobody's wife

well, I see you there with a rose in your teeth
one more thin gypsy thief
well, I see Jane's awake
she sends her regards.

and what can I tell you my brother, my killer
what can I possibly say
I guess that I miss you, I guess I forgive you
I'm glad you stood in my way.
if you ever come by here for Jane or for me
well, your enemy is sleeping and your woman is free

yes, and thanks for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

and Jane came by with a lock of you hair
she said that you gave it to her
that night that you planned to go clear
sincerely, L. Cohen

scrap

2008-01-13T11:26:00.000-08:00

just in need to write the things that i care about these days... just bec. of those f*cking finals, i cant do it! damn... 3 more dayss....

3 Ocak

2008-01-04T04:32:00.000-08:00

dün yazasım vardı bu yazıyı ama olmadı. insan yakın çevresinden birileri askere gidince askerlik olayına daha farklı bakıyor sanırım. ya da ne bileyim kişisine göre değişiyor da olabilir. yatarken dogum gününü kutlayamadım diye üzülmüştüm. insanın askerde doğum gününün gelmesi hoş değil gibi geldi bana. sonra sabah telefonunla uyandım. sen de orada beni hatırlıyorsun.değişik hissettiriyor. askerlik yapılırken dış dünyayla ilgili hatırlayacak o kadar şey varken, senin hatırladıklarından biri de benim... bununla ilgili birşeyler yazmak istiyordum dün, yazınca rahatlıyorum. sanki daha az yalnız gibi hissediyorum. burda olsaydın da asla söylemezdim bunları sana. görmeyecegine güvenerek buralara itiraf ediyorum. az önce dedim ya bunları yazmak istiodum diye. sonra bir bomba patladı diyarbakırda dün akşam. Askerleri ve sivilleri hedef alan, şerefsizce bir saldırı yaptılar. iki tane ögrenci ölmüş. teröristlere insan denilebilir mi bunu görünce? o çocuklar iyi doğunun şehirlerinden birinde iyi bir gelecek için uğraşırken, politik oyunların içinde bir piyon gibi yitip gittiler.

işte sonra bütün yazma isteğim kayboldu... bugun de sebebini açıklamak istedim. sana değil, kendime.
mutlu ve sağlıklı kal arkadaşım. özledim seni.

istanbul

2008-01-02T04:02:00.000-08:00

sometimes i feel like i can spend all my life looking at the scenery of Bosphorus! yes, there are great scenaries around the world, but can any of them be compared to Bosphorus? i dont think so...

happy new year?

2008-01-01T15:33:00.000-08:00

ne kadar da sıradan bir dilek oldu bu! ne gerek var ki herkesin mutlu olmasına.. mutsuz olmadan mutluluğun kıymeti bilinir mi yaa! "sanki hep mutluyuz ya, bu sene de mutsuzluk mu dileyelim?" birşey dilemek zorunda mısınız? 365 gün boyunca her tarih yazışımızda geçtiğimiz 365 güne +1 ekliyoruz sadece, yaşlanıyoruz, olgunlaşıyoruz, çoğunlukla zaman öldürüyoruz. Ben daha 2007 nasıl bitti anlamadan 2008 geldi. oturup düşündüm dün gece, nasıl geçti bu yıl diye; cevabını bulurken biraz zorlandım. öyle bir koşuşturmaca içindeyim ki 2006yı 2007den ayıran gecenin zaman kavramımdaki yerini bulamıyorum. geçmişte bir gün işte..neyse, "mutlu yıllar" diyordum. gerçekten telefonumuzdaki tüm isimlere mesaj atarken bireysel olarak bilmem kaç kişinin bütün bir yıl ki mutluluğu mu derdimiz? yoksa "aaa o mesaj attı, cevap vermek lazım", "ya şimdi atsan bi dert atmasan bi dert, sora laf ediolar" gibi düşünceler mi? ben de yaptım. ben de attım herkese iyi seneler mesajı... neden attım bilmiyorum. otomatiğe bağlanmış bir hayat yaşıyoruz resmen. mesaj attıklarımın yarısının hayatının bir gününü bile önemsemiyorum. hatta bazılarının özellikle mutsuz olmasını istiyorum. iki yüzlülük değil ki bu. onlar da biliyorlardır ne düşündüğümü, hiçbir zaman sevmediğim insanlara seviyormuşum gibi davranmadım ki. ama işte neticede insan yerine koyup bir mesaj atıverdim işte.kendi yaptığıma bakınca, dayatma hayatlarımızın bizi ne saçma konumlara soktuğunu görebiliyorum. sanki herkes mesaj atmış ya bana... aksine bu sene mesaj atanlarım azaldı. iyi de oldu. en azından artık çevremde kendimden başka birkaç iki yüzlü insan kalmış sanırım.ahh sadece yeni yılda değil bu, bir de bayram mesajları var. bayram dayatmaları; "ananeni, dayını, amcanı, halanı, teyzeni vs vs vs aramayı aman unutma!" iyi de bayram benim bayramım mı? bana göre okul tatil, ders yok. önemsemediğim birşeyi neden yapmak zorunda kalayım ki?uzatasım gelmedi bu yazıyı: dayatmalardan bunaldım ben. bu sene, iyi seneler mesajını son atışımdı...

“If i only could make a deal with God...”

2007-12-29T05:57:00.000-08:00

“If i only could make a deal with God...”

Düşünüyorum da... Ne yapmak isterdim? Neleri başardım? Nerelerde bıraktım? Hangi yollara hiç girmedim? Neleri severek yaptım, nerelerde başka birisi olmak isterken mutsuz oldum? Bu soruların cevaplarını verebildiğim zamanlarda kendimi sevemiyorum. Güçlü bir insan olduğumu, farklı bi karakterim olduğunu biliyorum; ama bu saçma cevaplar ne o zaman? Bu şarkıyı dinlerken noktaları kendi hayatım için doldurmaktan kaçıyorum. Ne isterdim Tanrı’dan? Ne isterim? Birçok insan gibi dünyanın mutluluğunu, ne savaşların bitmesini ne de sokaklarda aç insanlar kalmaması gelmiyor aklıma. Gerçi birçok insanın da gelmiyor bence... insanlar bencil isteklerini dile getirmekten korkuyorlar. Benim korktuğum ise çok farklı. Çok basit bir isteğim var ve hayat benim için bu kadar önemsiz, basit ve kolay erişilebilir birşey mi diye kendimi hırpalamama sebep oluyor. Hayatıma bakıyorum... her elimi attığım işte başarıya ulaştığım noktaları değerlendiriyorum. Hiçbirinde yalnız değildim. Evet ben güçlüyüm, evet ben başarırım. Evet, her istediğimi yapabilirim. Ama yalnız kalmaya dayanamıyorum. Dayanıyorum da yalnız olunca kendimi manastıra kapatmış gibi soyutlanmayı seviyorum. Evet, bir sevgilim olmasını istiyorum. Ama diğer insanlar gibi istemiyorum bunu. Yanımda dolaşıp bana kırmızı güller almasını istemiyorum. Benim sevgilim “ben” olmalı. Benden bir parça olmalı... dengelerimi sarsmalı. Dünyamı yerinden oynatmalı. Felaket de getirse hayatıma deprem gibi girmeli. Oturup üzülüp ağlayacaksam onun için ağlamalıyım. Sadece sevgilim olacaksa hayatımda olmamalı; sevgilim,dostum, babam, kardeşim, oyun arkadaşım, bütün çılgınlıklarımı ya paylaşıp ya da dengelememi sağlayanım, “paylaşanım” olmalı. Bir tek ben mi bulamıyorum böyle birini? Yoksa bir tek ben mi arıyorum böylesini? O kadar çok çift var ki... çok merak ediyorum herkes nasıl buluyor ve mutluyum diyor... Nasıl sevgilim diyip sadece kulakları telefona yapışarak bunu yaşıyorlar? Nasıl görüşmeden duramıyorlar? Neden sevgilileriyle olduklarında yalnız kalmak istiyorlar? Neden ortak bir çevreyi paylaşamıyorlar? Neden kıskançlıklar oluyor? Neden güven yok ilişkilerde? Ben böyle ilişkiler istemiyorum. Böyle olacaksa hiç olmasın. Varsın ben hiç başarılı olamayayım, varsın hep yalnız kalayım... En azından hayatta bir ağırlığım olsun, bir büyük ben kalayım...

Varsın kızsın arkadaşlarım, tanıdıklarım terkettiğim insanları saymaya çalışıp... Ben arıyorum en azından... oturup yıllar sonra ya kaybettiysem aramayarak diye ağlamayacağım... Evet çok parçam kopacak, çok üzüleceğim... Çok saçma insanım oldu, belki daha çok olacak... ama arıyorum... Dünyam sarsılmadan kendime gelebileceğim günler, o güzel güçlü günler de aslında geride kaldı...

Çok basit, çok sade, çok kolay geliyor belki. Ama benim susturulmuş , bastırılmış, yaşanmamış, içimde kalmış arzum bu. Bana dengeyi getirecek kalp atışını duyabilmek... my silenced desire...